Wiersz pt. Walc

 

Walc

Para krąży cicho po parkiecie,
w rytmie, co jak serce miękko gra,
ona w lekkiej, jasnej sukni z mgły utkanej,
on poważny, lecz w oczach płomień ma.

Kroki suną, jakby czas się cofnął,
świat wiruje wokół ich dwóch ciał,
dłoń w dłoni — i nagle wszystko proste,
jakby każdy z nich to miejsce znał.

Muzyka niesie ich w obroty,
śmiech ukryty w cieniu rzęs,
w jednym tańcu zamknięte chwile,
których nie zabierze kres.

I choć walc kiedyś ucichnie,
zgaśnie światło, zniknie gwar,                                                  w sercu zostanie to spotkanie,
jak najcichszy, najpiękniejszy czar.

                           Para tańczy walca

Walc był początkowo tańcem podmiejskim, którego tańczono tylko w podrzędnych lokalach. Tempo tańca początkowo było wolne, wirowano na jak najmniejszej przestrzeni, czyli w miejscu i to uchodziło za dowód kunsztu tanecznego. Z przedmieść walc wkroczył do sal balowych i do salonów mieszczańskich, a nawet arystokracji, kiedy w 1786 po raz pierwszy odtańczono na scenie teatru wiedeńskiego walca w operze Una cosa rara Vicente Martína y Solera. Później walce komponowane były przez wielu kompozytorów romantycznych m.in. Walc Des-dur op. 64 nr 1 Chopina, Suita Śpiąca Królewna Czajkowskiego czy Capriccio-Valse E-dur Wieniawskiego.

 

           Wiersz    „Jestem silniejsza niż wczoraj”

Zostałam sama — cisza wśród ścian,
gdzie kiedyś był śmiech i był plan,
na stole wspomnień rozsypany kurz,
a w sercu ból — tak ciężki jak mur.

Nie było dzieci, ni głosów, ni snów,
tylko złamanych obietnic stos słów,
odszedł bez żalu, bez jednego dnia,
zostawił pustkę — i tylko ja.

Płakałam nocą, gdy gasnął już dzień,
zbierałam siły z rozbitych wspomnień,
każda łza spadała jak cichy znak,
że jeszcze żyję — choć wszystko na wspak.

Lecz w środku tlił się ukryty żar,
co z bólu tworzył mój nowy dar,
jak feniks wstałam z popiołów dna,
silniejsza, wolna — to właśnie ja.

Dziś idę naprzód, nie patrzę wstecz,
już wiem, że mogę swój los sama nieść,
bo każda rana, co we mnie trwa,
uczyniła mnie silniejszą niż wczoraj ja.

autor: TRW.

 Wznawiam mój Blog-    SŁYSZEĆ INACZEJ  w dniu 27.05. 2026 r.

Po dłuższej przerwie wracam do miejsca, które jest mi bardzo bliskie.
Blog „Słyszeć inaczej” pozostaje ze mną — tak samo jak jego tytuł, który nadal ma dla mnie szczególne znaczenie.

Treści będą różnorodne, ale przede wszystkim chcę dzielić się tutaj swoją poezją — wierszami pisanymi z emocji, doświadczeń, codziennych refleksji i chwil, które warto zatrzymać na dłużej.

Ten blog będzie także przestrzenią otwartą dla osób niesłyszących. Pracowałam z z osobami niesłyszącymi, dlatego bardzo zależy mi, aby również oni mogli odnaleźć tutaj coś dla siebie — słowa, które poruszają, dają chwilę zatrzymania i pozwalają poczuć bliskość drugiego człowieka.

Wracam z nową energią, wrażliwością i potrzebą pisania.
Mam nadzieję, że odnajdziecie tutaj coś, co zostanie z Wami na dłużej.

Wydałam książkę "Silniejsza niż wczoraj" 

Oto dedykacja zawarta w książce:

Dla wszystkich kobiet, które zostały same,

nie z wyboru, lecz z konieczności losu.

     Dla tych, które w ciszy po odejściu,

     odnalazły własny głos,

     własne serce i własną drogę.

Niech ta książka będzie przypomnieniem,

że nawet po najtrudniejszym "wczoraj"

można stać się silniejszą.

                                                              

Zajęcia z cyklu : Origami z wierszykami. Temat: Kaczka nie dziwaczka.

 Zajęcia prowadzone w świetlicy szkolnej z dziećmi uczęszczającymi do klasy pierwszej

1. Czytanie wiersza T. Rutkowskiej - Wojciechowskiej pt. " Kaczka nie dziwaczka".

2. Pokazanie wzorcowej pracy plastycznej wykonanej metodą origami płaskie z koła autorstwa                   Moniki Dreger.

3. Wyjaśnienie, w jaki sposób została wykonana praca, z jakich  elementów się składa.

     Do wykonania pracy niezbędne są środki dydaktyczne: 

     cyrkiel do rysowania kół, nożyczki, klej, kolorowe kartki papieru, w tym :

     jedna kartka formatu A4.

Kaczka nie dziwaczka

Jestem po prostu kaczka,

nie żadna tam dziwaczka,

po błocie lubię brodzić,

po trawie wolno chodzić.

Mam białe, czyste pióra,

nie tak, jak brudna kura,

co w piasku kąpie skrzydła,

gdy zmoknie, jest obrzydła.

Między palcami mam błonę,

nigdy w wodzie nie tonę,

mam z piórek śmieszny czubek,

również czerwony dzióbek.

Jak kot śpiący nie mruczę,

tak jak krówka nie muczę,

jak zajączek nie skaczę,

kwa, kwa, kwa, głośno kwaczę.

autor: Teresa Rutkowska - Wojciechowska

Kaczuszki - praca wykonana przez Monikę Dreger

Sposób wykonania

Do wykonania kaczuszek, potrzebne są następujące koła:

Duża kaczka:

- 1 koło koloru białego o średnicach: 120 mm,

- 3 koła koloru białego o średnicy 47 mm,

- 2 koła koloru białego o średnicy 30 mm,

- 1 koło koloru białego o średnicy 20 mm;

- 1 koło koloru pomarańczowego o średnicy 100 mm,

- 4 koła koloru pomarańczowego o średnicy 30 mm;

- 1 koło koloru czarnego o średnicy 30 mm,

- 2 koła czarne o średnicy 20 mm.

Na wykonanie małej kaczki potrzebne są:

- koła koloru białego o średnicy 50 mm, 20 mm, 10 mm;

- koła koloru pomarańczowego o średnicy: 30 mm, 15mm, 10 mm;

- koła koloru czarnego o średnicy: 20 mm, 10 mm.

Gdzie jest muzyka

 W szumie drzew i krzewów,  w lesie,                                                                                                            tam gdzie żaby kum, kum kumkają,                                                                                                              czarne bociany klekoczą                                                                                                                                i dziki chrum, chrum, chrumkają.

Muzyką jest kwiat na łące,                                                                                                                    pszczoły co nektar zbierają,                                                                                                                          owady tańczą, fruwają,                                                                                                                                  ze świerszczem melodie grają.

W zagrodzie wiejskiej od rana,                                                                                                                      w rytmie gęsi  gę-gę gęgają,                                                                                                                          kaczki człapią, kwa-kwa kwaczą,                                                                                                                indyki gul gul gulgają.

Źrebak rży, bryka radośnie,                                                                                                                          kot na płocie piano miauczy,                                                                                                                        za to krowa muczy forte,                                                                                                                              pies poszczeka, czasem warczy.

Kuchnia gra swoją muzyką,                                                                                                                        w czajniku jest woda wrząca,                                                                                                                        para gwizdkiem głośno gwiżdże,                                                                                                                  zupa nuci bulgocąca.

Na patelni tłuszcz gorący,                                                                                                                            syczy, skwierczy, podskakuje,                                                                                                                       w czasie smażenia kotlecik,                                                                                                                           swoje dźwięki wyśpiewuje.

Muzyki jest ogrom w morzu,                                                                                                                      sine fale szumią, wyją,                                                                                                                                  ryby podobno kląsają,                                                                                                                                    te, co ławicami płyną.

Na drogach szybkiego ruchu,                                                                                                                        metalem pojazdy grają,                                                                                                                                  na szynach długie wagony,                                                                                                                           tenorem kół stuk stukają.

Muzyka swymi dźwiękami,                                                                                                                          działa na wszystkich kojąco,                                                                                                                          trzeba słuchać, grać i śpiewać,                                                                                                                      wpływa to relaksująco. 

ŚNIEG ZASYPAŁ POLA, W OGRODACH RABATY, NIKT NIE CHCE BYĆ GŁODNY, DOKARMIAJMY PTAKI

 

Autor wierszy: Teresa Rutkowska-Wojciechowska                                                                                               Ilustracje: Monika Dreger

DOKARMIAJMY  PTAKI

W karmniku są ziarna,                                                                                                                                                  przyleciały ptaki,                                                                                                                                                            będzie wielka uczta,                                                                                                                                                  mówią pzedszkolaki.

               Wróble się zjawiły,                                                                                                                                                        sikorka zajrzała,                                                                                                                                                              głodna jemiołuszka,                                                                                                                                                        również doleciała.

                         Ptaki  ziarna dziobią,                                                                                                                                                      słoninkę smakują,                                                                                                                                                            kwilą i ćwierkają,                                                                                                                                                            zimą nie głodują.

                                       Śnieg zasypał pola,                                                                                                                                                         w ogrodach rabaty,                                                                                                                                                         łąki, lasy, pola,                                                                                                                                                                 dokarmiajmy ptaki.

KARMNIK DLA PTAKÓW

Michał z tatą po  południu,                                                                                                                                        plan na kartce rysowali,                                                                                                                                          potem wzięli gwoździe, młotek,                                                                                                                                    z desek domek wykonali.

     Ma podłogę, skośny daszek,                                                                                                                                          ciekawe, okrągłe wejście,                                                                                                                                                haczyk na skórkę słoninki,                                                                                                                                              na ziarenka też jest miejsce.   

         Balkon z cienkiego patyczka,                                                                                                                                         tu siadają na nim ptaki,                                                                                                                                                   z kunsztem karmnik jest zrobiony,                                                                                                                      

         ładny i nie byle jaki.     

                       Drzwi otwarte są dla ptaków,                                                                                                                                         głodnych, wyziębionych zimą,                                                                                                                                       każdy znajdzie coś dla siebie,                                                                                                                                         z zimna i głodu nie zginą

                                                                                        

               

                      

WDŹĘCZNE WRÓBLE

Pukały wróble do okna,                                                                                                                                         jeden, drugi, potem trzeci,                                                                                                                                          zza firanki wyglądały,                                                                                                                                        uśmiechnięte buzie dzieci.

     Sroga zima pzyszła wczoraj,                                                                                                                                           śniegiem wszystko zasypała,                                                                                                                                           brak jedzenia, puste brzuszki,                                                                                                                                         gromadka zaświergotała.

           Nikt głodnyny nie może chodzić,                                                                                                                                  dzieci do nich powiedziały,                                                                                                                                             rozsypały różne ziarna.                                                                                                                                                   ptakom ucztę zgotowały.

                   Codziennie w okno stukały,                                                                                                                                           dzieci ziarna im sypały,                                                                                                                                                   ptaszki z wielkim apetytem,                                                                                                                                           pokarm cały wyjadały.

                          Przyszła wiosna, miesiąc marzec,                                                                                                                                   zima poszła, słońce grzało,                                                                                                                                             ptaków już nikt nie dokarmiał,                                                                                                                                       jedzenia nie brakowało.

                                Całą wiosnę, całe lato,                                                                                                                                                    pod okienko przyfruwały,                                                                                                                                                dla dzieci w wielkiej podzięce,                                                                                                                                       swoje trele wciąż śpiewały.

                                  

ORIGAMI Z WIERSZYKAMI CZ. VII

 Jest kolejna książka z cyklu Origami z wierszykami.

Tytuł:  Origami z wierszykami cz. VII. Leśne ptaki i zwierzaki.

Autor: Teresa Rutkowska-Wojciechowska

Ilustrator: Monika Dreger

W książce są wiersze o:  dzikach, czarnym bocianie, żarłocznym ślimaku, dzięciole, borsukach, lisie i kurze, biedronkach siedmiokropkach  i inne.  Każdy wiersz ilustrowany jest obrazkiemm wykonanym metodą origami.

Czytajcie i wykonujcie  prace lastyczne metodą origami.