Wiersz pt. Walc

 

Walc

Para krąży cicho po parkiecie,
w rytmie, co jak serce miękko gra,
ona w lekkiej, jasnej sukni z mgły utkanej,
on poważny, lecz w oczach płomień ma.

Kroki suną, jakby czas się cofnął,
świat wiruje wokół ich dwóch ciał,
dłoń w dłoni — i nagle wszystko proste,
jakby każdy z nich to miejsce znał.

Muzyka niesie ich w obroty,
śmiech ukryty w cieniu rzęs,
w jednym tańcu zamknięte chwile,
których nie zabierze kres.

I choć walc kiedyś ucichnie,
zgaśnie światło, zniknie gwar,                                                  w sercu zostanie to spotkanie,
jak najcichszy, najpiękniejszy czar.

                           Para tańczy walca

Walc był początkowo tańcem podmiejskim, którego tańczono tylko w podrzędnych lokalach. Tempo tańca początkowo było wolne, wirowano na jak najmniejszej przestrzeni, czyli w miejscu i to uchodziło za dowód kunsztu tanecznego. Z przedmieść walc wkroczył do sal balowych i do salonów mieszczańskich, a nawet arystokracji, kiedy w 1786 po raz pierwszy odtańczono na scenie teatru wiedeńskiego walca w operze Una cosa rara Vicente Martína y Solera. Później walce komponowane były przez wielu kompozytorów romantycznych m.in. Walc Des-dur op. 64 nr 1 Chopina, Suita Śpiąca Królewna Czajkowskiego czy Capriccio-Valse E-dur Wieniawskiego.

 

           Wiersz    „Jestem silniejsza niż wczoraj”

Zostałam sama — cisza wśród ścian,
gdzie kiedyś był śmiech i był plan,
na stole wspomnień rozsypany kurz,
a w sercu ból — tak ciężki jak mur.

Nie było dzieci, ni głosów, ni snów,
tylko złamanych obietnic stos słów,
odszedł bez żalu, bez jednego dnia,
zostawił pustkę — i tylko ja.

Płakałam nocą, gdy gasnął już dzień,
zbierałam siły z rozbitych wspomnień,
każda łza spadała jak cichy znak,
że jeszcze żyję — choć wszystko na wspak.

Lecz w środku tlił się ukryty żar,
co z bólu tworzył mój nowy dar,
jak feniks wstałam z popiołów dna,
silniejsza, wolna — to właśnie ja.

Dziś idę naprzód, nie patrzę wstecz,
już wiem, że mogę swój los sama nieść,
bo każda rana, co we mnie trwa,
uczyniła mnie silniejszą niż wczoraj ja.

autor: TRW.