Zajęcia muzyczno ruchowe z dziećmi niesłyszącymi

Scenariusz zajęć muzyczno - ruchowych

z cyklu - Cztery pory roku

Temat: Jesień w parku

Grupa dzieci: uczniowie niesłyszący w wieku 6 – 8 lat

Miejsce: Świetlica szkolna

Czas prowadzenia zajęć: 60 minut

Cele:

• utrwalanie kolorów
• usprawnianie narządów mowy
• poszerzanie słownictwa
• rozwijanie sprawności ruchowej
• stymulowanie percepcji słuchowej
• kształtowanie umiejętności współdziałania i współpracy z grupą
• rozumienie poleceń

Cele szczegółowe:

• potrafi dokładnie wykonywać ćwiczenia oddechowe
• potrafi naśladować głosy ptaków
• potrafi poruszać się w rytm muzyki
• zna kolory
• rozumie polecenia
• rozwija mowę czynną i bierną

Metody pracy:

• zabawy ruchowe przy muzyce
• ćwiczenia oddechowe
• pokaz
• praktycznego działania

Formy pracy:

• grupowa
• zespołowa

Pomoce do zajęć:

• szarfy
• kolorowe liście
• wstążki z bibułki
• waciki
• nagrania odgłosów ptaków na płycie CD
• odtwarzacz do płyt CD
• wyeksponowany napis JESIEŃ
• koszyk z małymi listkami wyciętymi z kolorowej bibuły
• arkusz szarego papieru
• papierowe elementy obrazu do przyklejania
• etykietki
• klej
• bębenek, tamburyn, pianino

Przebieg zajęć:

• Powitanie dzieci i zaproszenie do wspólnej zabawy.
• Ćwiczenia oddechowe i ćwiczenia aparatu artykulacyjnego:
  - dmuchanie na waciki
  - dmuchanie na wstążkę wykonaną z bibuły, trzymaną w ręce prawej, lewej,
  obu rękach
  - dmuchanie na wiatraczek
  - ćwiczenie języka ( przesuwanie języka po górnych i dolnych zębach,
  wypychanie językiem policzków, kląskanie językiem
  - oblizywanie językiem warg
  - rytmiczne przesuwanie językiem z jednego kącika do drugiego kącika ust

• Zabawa „Wieje wiatr – liście opadają z drzew”
  - każde dziecko bierze sobie z koszyczka kilka kolorowych listków
  - nauczycielka włącza melodie nagrane na płycie CD (wiatr, szumiące
  drzewa)
  - dzieci wykonują takie same ruchy rąk i całego ciała, jakie pokazuje im
    prowadząca                                                                                                                   - pod koniec zabawy, gdy „wiatr wieje coraz silniejszy, dzieci  wyrzucają w górę     liście a same kręcą się w miejscu.

• Zabawa „Kolorowe liście”
  - nauczycielka prosi, aby dzieci rozsypały na podłogę pozostałe
  liście , znajdujące się w koszyku
  - gra muzyka, dzieci poruszają się w rytm muzyki
  - muzyka cichnie, dzieci wykonują polecenia nauczycielki np.:
  1) każdy zbiera 2 liście zielone
  znowu gra muzyka i dzieci tańczą w rytm muzyki, następnie wykonują
  kolejne polecenia zbierania liści:
  2) 1 liść zielony i 2 liście czerwone
  3) 2 liście brązowe i 1 liść żółty
  4) 3 liście pomarańczowe i 2 liście czerwone
  5) 2 liście brązowe, 1 liść zielony i 3 liście czerwone
  6) 6 liści (różnych kolorów)
  Po każdym wykonaniu polecenia, liczą liście głośno, następnie rzucają na
  podłogę i dalej się bawią.

• „Zabawa „Ptaki powracają do gniazda”.
  Nauczycielka pokazuje dzieciom ilustracje ptaków i demonstruje, jakie głosy wydają te ptaki, dzieci za nią powtarzają
  - bocian kle- kle- kle-kle-kle
  - wróbel ćwir, ćwir, ćwir
  - kukułka ku-ku, ku-ku, ku - ku
  - wrona kra – kra – kra
  - jaskółka kiju kiju kiju                                                                                                  - dzięcioł puk, puk, puk                                                                                                  - sowa hu-hu-hu

- na podłodze rozłożone szarfy imitują ptasie gniazda. Gra muzyka a dzieci
poruszają się po sali, gdy muzyka cichnie wskakują do gniazda i naśladują
odgłosy ptaków zademonstrowanych   przez nauczycielkę .


• Zabawa „Ptaki jesienią odlatują do ciepłych krajów”.

      - nauczycielka pokazuje ptaki, które odlatują do ciepłych krajów

        (bocian, jaskółka, kukułka)

     - na podłodze rozłożone szarfy imitujące gniazda. Dzieci poruszają się w

       rytm muzyki, gdy muzyka cichnie wskakują do gniazda (zawsze jest dwa  
       gniazda    mniej niż jest dzieci). Dzieci które nie mają „wolnego gniazda”, biorą się  
       za ręce, drugą wolną ręką machają jak skrzydełkami i odfruwają , naśladując głos 

       ptaka pokazanego przez nauczycielkę.

• Praca plastyczna Wyklejany obraz pt. „Jesień w parku”
  - Dzieci siadają naprzeciwko nauczycielki. Na podłodze nauczycielka
  rozkłada wcześniej przygotowane (wycięte z kolorowego papieru elementy
  wyklejanki) oraz arkusz szarego papieru z przyklejonym drzewem bez liści
  (w kolorze brązowym). Do dyspozycji dzieci jest również klej i etykietki.
  Wspólnie muszą wykleić jeden obraz i dokleić przy niektórych elementach
  etykietki z nazwami.
  Do wyklejanki przygotowane są takie elementy jak: słońce, dwie
  jasnoniebieskie chmurki, kolorowe liście, zielona trawa, ptaki różnej
  wielkości, jesienne kwiaty, ławka.
  W czasie, kiedy dzieci wyklejają obraz, w tle słychać muzykę relaksacyjną.

• Zakończenie zajęć.
  Wyeksponowanie na tablicy jesiennej pracy dzieci   . Podziękowanie za wspólną zabawę.

Scenariusz opracowała:

Monika Dreger – nauczyciel dyplomowany

Scenariusz zajęć rytmiczno - ruchowych z dziećmi niesłyszącymi

Scenariusz zajęć rewalidacyjnych

rytmiczno – ruchowych

z cyklu „Cztery pory roku”
JESIEŃ

Temat: „Jesienią często pada deszcz”

Grupa dzieci biorących udział w zajęciach:

• uczniowie niesłyszący z klas I, II

Autor i prowadzący zajęcia:

• Monika  Dreger - nauczycielka muzyki, rytmiki, rewalidacji

Cele ogólne:

• rozwijanie wrażliwości słuchowej
• kształtowanie motoryki małej i dużej
• utrwalenie wiedzy na temat jesieni
• czerpanie radości ze wspólnej zabawy
• utrwalanie kolorów

Cele szczegółowe:

• uczeń wie, że jesienią często pada deszcz
• potrafi naśladować głosem padający deszcz
• wie jakie nosi się obuwie w czasie deszczu
• potrafi grać na bębenku i innych instrumentach Carla Orffa
• potrafi chodzić w rytm muzyki
• potrafi naśladować i improwizować muzykę graną na bębenku przez nauczyciela
• potrafi zgodnie się bawić
• zna kolory

Metody pracy:

• słowna wspomagana językiem migowym
• zabawa
• pokaz
• ćwiczenia rytmiczne

Formy pracy:

• indywidualna
• zespołowa
• grupowa

Pomoce dydaktyczne:

• parasolki
• kalosze
• instrumenty Carla Orffa, w tym deszczowy kij, bębenek, tamburyn, przeszkadzajki, dzwonki chromatyczne, czynele, bongosy
• instrumenty wykonane we własnym zakresie (butelki napełnione ryżem lub kaszą lub rurki po tkaninach napełnione grochem) imitujące deszczowy kij
• z kartonu wycięte element przedstawiające krople deszczu, chmury
• gazety
• skakanki z których będą ułożone „kałuże”
• rozpisana symbolami na szarym papierze melodia
• nagrania na płycie CD muzyki padającego deszczu, spływającej z rynny wody, chodzenia po kałużach, uderzenia kropli deszczu o szyby, spadającego deszczu z dachu, ulewnego deszczu
• etykietki z nazwami pomocy używanych na zajęciach
• apaszki
• kolorowe liście wykonane z papieru

Przebieg zajęć:

• przedstawienie tematu zajęć
• przedstawienie pomocy – przypomnienie ich nazw (zwracanie uwagi na prawidłową wymowę)

Zabawa rytmiczno - ruchowa „Pada deszczyk” - Piosenka KLANZY

Muzyka odtwarzana z płyty CD. Dzieci naśladują ruchy nauczyciela

Pada deszcz, pada deszcz ,

wieje, wieje wiatr,

zrywa kolorowe liście,

piękny jest ten świat.

Hej

Pada deszcz, pada deszcz,

wieje, wieje wiatr,

kolorowe liście lecą,

piękny jest nasz świa

Kilka sów o jesieni. Nauczycielka pyta dzieci jaka jest pora roku. Co jest charakterystyczne dla tej pory roku. Dzieci wymieniają: kolorowe liście, chłodno, deszcz, wiatr, mało słońca, chmury itp.

Zabawa „Omijamy kałuże”

• Dzieci zakładają kalosze. Poruszają się w rytmie muzyki granej przez nauczycielkę. Stawiają duże kroki, jakby omijały kałuże.

Zabawa ruchowa „Deszcz i wiatr”

Dzieci podnoszą ręce do góry i są „drzewami”. Nauczycielka wystukuje rytm na bębenku. Cicho- drzewa szumią delikatnie. Im głośniej, tym drzewa szumią mocniej, bardziej się uginają i improwizują szum wiatru wypowiadając szszszszsz (ciszej, głośniej). Gdy nauczycielka wystukuje rytm tamburynem, dzieci wchodzą do „Kałuży” i tupią. (Kałuża ułożona jest ze skakanki). Gdy cichnie muzyka dzieci naśladują deszcz mówiąc kap, kap, kap, kap.

Taniec „Kaczuchy”.

Dzieci wchodzą do ułożonej ze skakanek kałuży. Tańczą taniec „Kaczuchy”(melodia nagrana na płycie CD)

Zabawa „Uciekamy przed deszczem”
Każde dziecko ma gazetę. Nauczycielka wystukuje rytm bębenkiem. Dzieci chodzą w rytm muzyki po sali, trzymając gazetę nad głową, tak jakby chroniły głowę przed deszczem. Gdy muzyka cichnie, siadają po turecku, rozkładają gazetę i ją czytają. Zabawę powtarza się kilkakrotnie.
Gdy dzieci „czytają gazetę” nauczycielka pokazuje im kolorowe liście. Dzieci mówią jakiego są koloru.
Następnie chętne dzieci wystukują rytm na bębenku, pozostałe dzieci bawią się jak wyżej.
Gdy zabawa się skończy, dzieci zdejmują swoje kalosze i każde dziecko mówi, jakiego są koloru. Siadają w dużym kole.

Odsłuchiwanie różnych odgłosów, połączonych z pokazywaniem dzieciom obrazków z podpisem. Są to odgłosy: cieknącej wody z kranu, spadających z dachu kropli deszczu, stukanie deszczu o szyby, spływającej wody z rynny, ulewnego deszczu, szumu wiatru.

        - Po kilkakrotnym odsłuchaniu przechodzą dzieci do kolejnej zabawy - odgadywanie

           wcześniej poznanych odgłosów.

Zabawa „Znamy te odgłosy”. Nauczycielka odtwarza z płyty CD odgłosy, w zmienionej kolejności niż w poprzedniej zabawie. Dzieci odgadują.

Zabawa z parasolką. Każde dziecko ma swoja parasolkę.
- rytm bębenka dzieci chodzą po sali
- bębenek cichnie, zatrzymują się i rozkładają parasole
- bębenek wystukuje rytm, dzieci chodzą pod parasolami
- bębenek cichnie , dzieci zatrzymują się
- bębenek wystukuje rytm, dzieci kręcą swoimi parasolami
- bębenek cichnie, dzieci stawiają nóżką parasole na ziemię
- bębenek wystukuje rytm, dzieci podskakują wokół parasola trzymając go
prawą ręką
- bębenek cichnie, dzieci składają parasole.
Zabawę powtarza się kilka razy, z tym, że chętne dzieci wystukują rytm na bębenku i pokazują figury, które mają wykonywać pozostałe dzieci.

Improwizacje muzyczne na orkiestrę – dzieci wybierają sobie po jednym instrumencie muzycznym z zestawu Carla Orffa lub wykonanym we własnym zakresie. Siadają na podłodze w jednym rzędzie. Nauczycielka włącza muzykę i pokazuje dzieciom, w jaki sposób będą grały na instrumentach. Używa do tego wcześniej rozpisanej na szarym papierze (rozrysowanej symbolami instrumentów muzycznych) melodii. Pokazuje dzieciom w jaki sposób każdy instrument będzie grał i w jakiej kolejności. Instrumenty muszą grać w rytmie takim samym, jakim odtwarzana jest muzyka z płyty CD. Początkowo dzieci próbują, następnie grają melodię razem z muzyką która odtwarzana jest z płyty.

Taniec relaksacyjny z apaszkami. Każde dziecko otrzymuje apaszkę. Nauczycielka włącza muzykę i wspólnie tańczą. Początkowo dzieci naśladują ruchy nauczycielki. Następnie każde dziecko wykonuje w rytm muzyki swój improwizowany taniec.

Zakończenie zajęć. Dzieci stają w kole i tak jak na początku bawią się z piosenką „Pada deszczyk, pada deszczyk”... piosenka KLANZY.

• Podziękowanie za wspólną zabawę.
  

Uwagi o prowadzeniu zajęć.

• należy przestrzegać bhp podczas zajęć, szczególnie z użyciem parasolek
  
• dzieci same muszą wykazywać chęć do zabawy, nie należy ich zmuszać , jedynie zachęcać.
  
• dzieci z którymi ja pracuję chętnie biorą udział w zabawach rytmiczno - ruchowych przy muzyce i bardzo lubią improwizować muzykę na instrumentach Carla Orffa.
  

Scenariusz zajęć świetlicowych w internacie dzieci niesłyszacych

Scenariusz zajęć świetlicowych w internacie

dla dzieci niesłyszących

Temat: Utrwalanie materiału poznanego w szkole nt. przyborów szkolnych

Miejsce: Świetlica grupy (dzieci 6-8 lat)

Czas trwania zajęć: 45 - 60  minut
Autor scenariusza i prowadzący: Teresa Rutkowska - Wojciechowska

Cel ogólny:

• utrwalenie nazw przyborów szkolnych poznanych na lekcjach w szkole
• poszerzanie słownictwa czynnego i biernego
• usprawnianie małej motoryki
• utrwalanie kolorów
• doskonalenie umiejętności pracy w grupie

Cele szczegółowe:

• wychowanek potrafi nazywać przybory szkolne (werbalnie i w języku migowym)
• umie odczytać z ust nazwy przyborów szkolnych
• potrafi narysować jeden wybrany przez siebie przedmiot z zestawu przyborów szkolnych
• rozumie treść wiersza pt.: „Piórnik”

Metody pracy:

• słowna wspomagana językiem migowym
• praktycznego działania
• pokaz
• podające: pogadanka, rozmowa kierowana

Formy pracy:

• grupowa
• zespołowa
• indywidualna

Pomoce do zajęć:

• zestaw przyborów szkolnych zgromadzonych w piórniku, w tym: kredki, mazaki, długopis, gumka, nożyczki, linijka, cyrkiel, ekierka, kątomierz, klej, pióro, naboje atramentowe, temperówka, marker, spinacze biurowe, plan lekcji,
• kartki do rysowania
• etykietki z nazwami przyborów szkolnych
• tablica
• w kopertach karty pracy i obrazki przyborów szkolnych
• na dużym arkuszu papieru treść wiersza

Przebieg zajęć:

1. Przywitanie dzieci.
2. Ćwiczenia oddechowe: dmuchanie baloników na których pojawia się napis „Przybory szkolne”. Podrzucanie indywidualnie, rzucanie do kolegi, gra balonikiem jak w piłkę siatkową.
3. Zaproszenie do zajęcia miejsc przy stolikach.
4. Przedstawienie tematu i celu zajęć.
5. Przeczytanie wiersza pt. „Piórnik”. (wiersz wyeksponowany na tablicy)
6. Wyjaśnienie dzieciom niesłyszącym niezrozumiałych dla nich wyrazów, w tym:
   Skarbiec – miejsce do gromadzenia, przechowywania różnych cennych rzeczy
   Zgromadzono – zebrano w jednym miejscu, włożono w jedno miejsce
7. Wszystkie dzieci wyjmują ze swoich piórników przybory szkolne i układają na stole przed sobą, następnie pod każdym przedmiotem układają etykietki z nazwą. (tym co maja trudności pomaga osoba prowadząca)
8. Zadawanie krótkich pytań, na temat przyborów szkolnych znajdujących się w piórniku
   N. Zadaje pytania dotyczące poszczególnych przyborów szkolnych (do czego służą, jakiego są koloru, czy są miękkie czy twarde, jak się nazywają)
   W. Pokazuje oraz wymawia nazwę przedmiotu, pokazuje etykietkę, mówi jakiego jest koloru i do czego służy)
9. Na dużym arkuszu papieru wywieszona jest treść wiersza. Nauczycielka jeszcze raz czyta wiersz a chętne dzieci kolejno podchodzą i przy nazwie czytanego przyboru szkolnego przyklejają rysunek.
10. Dzieci otrzymują kopertę, w której znajduje się karta pracy z wydrukowanym wierszem. W kopercie są również małe rysunki przyborów szkolnych.
    Wykonują samodzielnie ćwiczenie, podobne do wcześniejszego wykonywanego wspólnie.
11. Poznawanie przedmiotu po dotyku.
    Kolejno dzieci mają zawiązywane oczy. Nauczyciel prowadzący lub jedno z dzieci podaje do rąk przybory szkolne a zgadujący musi powiedzieć słownie lub zamigać albo po zdjęciu opaski pokazać etykietkę z nazwą jaki przedmiot miał w ręce. Może przekazać wszystkie te trzy komunikaty (powiedzieć, zamigać, pokazać etykietę z nazwą).
12. Nauczycielka rozdaje dzieciom kartki papieru i prosi o narysowanie i pokolorowanie (kredkami) wybranego przez siebie przedmiotu.
13. Pod narysowanym przedmiotem dziecko przykleja wcześniej wyszukaną spośród innych, rozłożonych na stole etykietkę z nazwą narysowanego przez siebie przyboru szkolnego. W zależności od możliwości intelektualnych dziecka, etykietka jest zróżnicowana ( może składać się z wielu elementów: liter, sylab, przecięta na połowę lub napisana w całości). Dziecko musi złożyć tak elementy, aby nazwa była poprawna.
14. Czytanie wiersza przez dzieci (jedno dziecko czyta jedną zwrotkę).
15. Przeprowadzenie krótkiego konkursu odczytywania mowy z ust. Nauczycielka wymawia nazwy przyborów (bezdźwięcznie), dzieci odczytują z ust. Dziecko, które odczyta najwięcej wyrazów otrzymuję nagrodę w postaci wybranego z zestawu, jednego przyboru szkolnego.

Zakończenie zajęć.

1. Wszystkie obrazki wykonane przez dzieci zostają wywieszone na tablicy.
2. Wychowawca prowadzący dziękuje dzieciom za wspólne zajęcia. W podsumowaniu omawia wkład pracy dzieci. Chwali ich za dobrą pracę i zachowanie.

Załącznik:

Wiersz pt. Piórnik.

Autor Teresa Rutkowska-Wojciechowska

Piórnik

Piórnik ucznia - istny skarbiec,
zgromadzono w nim przybory,
do pisania, malowania,
potrzebny on jest do szkoły.

Jest w nim pióro z nabojami,
kredki do kolorowania,
linijka - by prosto kreślić
i długopis do pisania.

Srebrny cyrkiel z rysikami,
żeby kółka narysować,
temperówka w kształcie żółwia,
by ołówki temperować.

Gruby marker i pisaki,
klej potrzebny do sklejania,
no i gumka - mała myszka
niezbędna do wycierania.

Plastikowy jest kątomierz,
są spinacze do spinania
i nożyczki metalowe,
konieczne do wycinania.

Jest też miejsce na plan lekcji,
żeby uczeń wiedział o tym,
jaki przedmiot, w której klasie,
by trafił tam bez kłopotu.

W świecie głuchych - zaczerpnięte z Internetu

W świecie Głuchych

Informacje o Nas, naszych problemach i radościach

Blog > Komentarze do wpisu

« Kluby dla Głuchych x Wirtual!

Bobomigi... »

Definicje WAŻNE w Świecie Głuchych

Z dziedziny personalnej: proszę uważać na rozmiar zaczynającej się literki - to on jest wyróżnikiem x:)

- niesłyszący - każda osoba z wadą narządu słuchu, nieważnie o jakim stopniu ubytku. To taka główna grupa.
- głuchy - osoba, która bardzo znaczną wadę narządu słuchu, albo całkowitą x:)
- słyszący - osoba słysząca, nie posiada żadnej wady narządu słuchu, ma sprawne uszka
- Głuchy - osoba, która jest Głucha Kulturowo. To znaczy:

• wychowywana w rodzinie Głuchych (a więc nawet słysząca)
• wyrosła w otoczeniu Głuchych
• ukończyła szkołę/y dla osób z wadą narządu słuchu
• a przede wszystkim - DUMNA Z TOŻSAMOŚCI G�?UCHEJ

- Słyszący - osoba, która jest Słysząca Kulturowo. To znaczy

• wychowywana w rodzinie słyszących (a więc nawet niesłysząca)
• wyrosła w otoczeniu słyszących
• ukończyła szkoły masowe
• a przede wszystkim - wybiera to liczniejsze statystycznie towarzystwo, mimo, że może mieć znajomych Głuchych i głuchych. Nie bruździ Głuchym i głuchym, po prostu szanuje nasz świat, a my (Głusi) ich.

- Słyszak - osoba, która może być Słysząca (a więc niesłysząca, ale kulturowo Słysząca) albo słysząca wchodząca z brudnymi buciorami w świat Głuchych, narzucająca swoje poglądy, swoją pomoc (NARZUCONA), załamująca ręce nad tym, że my, Głusi, chcemy być sobą, chcemy być razem, i chcemy mieć głuche dzieci, czy nie chcemy dzieci implantować. Ta, która do głuchoty ma podejście medyczne. Przede wszystkim ta, która jest naprawdę niemile widziana w świecie Głuchych, jako INTRUZ.
- CODA - po polsku: [słyszące] dziecko głuchych rodziców. Już z samej definicji jest Głuchym. CODA, tak jak każdy, są różni. Więc jest CODA:

• pozytywny - szanujący świat Głuchych, wspierający go, utożsamiający się z nim
• negatywny - są dalsze podziały negatywnego CODA
  • 1. neutralny(?) - ten który po wyfrunięciu z rodzinnego gniazdka nie utrzymuje już kontaktu ze światem głuchych, światem swoich rodziców, obojętny
  • 2. negatywny - uprawiający paternalizm (patrz definicja poniżej)

Z migającej dziedziny:
PJM - Polski Język Migowy, jedyny prawdziwy język niesłyszących i Głuchych. To tym językiem się posługują migający Głusi czy niesłyszący w rozmowie między sobą. Posiada swoistą gramatykę, odmienną od polskiej. Często przez to osądzany jako agramatyczny, co jest po prostu nieprawdą. Ma bogaty zasób słów, i stale się ewoluuje. Obszar zainteresowań IPJM (www.ipjm.pl)
SJM - System Językowo-Migowy. Sztuczny twór (NIE JĘZYK), odwzorowujący język polski. Imituje język migowy. Zwany inaczej językiem migaNYM. To tego systemu uczą na (prawie) wszelkich kursach "migowego". Jednak osoby kończące tylko kurs SJM są skażane na porażkę w dogadywaniu się z PJMowcami x:)

Z dziedziny społecznej:
AUDYZM (nie mylić z autyzmem!)- jest to specyficzny stosunek osób słyszących do głuchych, który polega na narzucaniu niesłyszącym swoich poglądów na ich temat. Termin ten dotyczy osób, które zajmują sie zawodowo problemami niesłyszących traktując je przedmiotowo, jak osoby o niższym poziomie intelektualnym, niesamodzielne i bezradne. Na ogół nie mają oni z głuchymi bezpośredniego kontaktu, nie znają języka migowego. Pojęcie audyzmu jest ściśle powiązane z dyskryminacją głuchych przez słyszących (tutaj i w coraz szerszym gronie zwanych Słyszakami)
PATERNALIZM - postawa powszechna wśród Słyszaków uważających, że mają prawo i obowiązek pouczać Głuchych, których traktują jak niegrzeczne i niezbyt mądre dzieci. BARDZO TEGO NIE LUBIMY!

---
Zdałam dziś egzamin na 4. Jutro kolejny x;)
O Bobomigach się pojawi na pewno, ten tekst stworzyłam dla potrzeby użytkowników Deaf.pl (z pomocą innych), dlatego mogłam od razu tu wkleić x:)

Udział w Wielkim Konkursie Ekologicznym dla Przedszkoli "Zrób to Sam"

                                   Instrumenty ekologiczne

Instrumenty ekologiczne wykonane przez dzieci pod kierunkiem nauczycielki rytmiki i muzyki ze Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niesłyszących w Olsztynie brały udział w Wielkim Konkursie Ekologicznym dla Przedszkoli 2015,w którym swoje prace wystawiało  2400 przedszkoli z całej Polski.

Wśród wielu przedszkoli z całej Polski, Jury Wielkiego Konkursu nagrodziło również   Przedszkole Miejskie nr 7 przy Specjalnym Ośrodku  dla Dzieci Niesłyszących w Olsztynie - OLSZTYN  i  przyznało w nagrodę   Bon na zakupy w Szabloneria.pl o wartości 200 zł.

Zachęcam rodziców dzieci niesłyszących i słabosłyszących do odwiedzenia  Miejskiego Przedszkola Nr 7 w Specjalnym Ośrodku dla Dzieci Niesłyszących w Olsztynie. Małoliczna grupa przedszkolna sprzyja bardzo dobremu rozwojowi dzieci, jak również zapewnia bezpieczeństwo maluchom.
Rytmika prowadzona jest metodą Carla Orffa.

Aby usłyszeć świat, najpierw trzeba usłyszeć siebie

"Na początku  był chaos a teraz jest hałas"
Hałas jest wszędzie. Dbajmy więc o swój słuch.
Niedosłyszacy również mogą osiągnąć bardzo wiele, czego przykładem jest Filip Janicki, pseudonim artystyczny Phil Jensky, obecnie absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
     W krótkim filmie edukacyjnym pt. "Wiedzieć - by słyszeć" stworzonym w ramach akcji Usłysz świat. Usłysz wszystkie odcienie dźwięków poznajemy Filipa Janickiego oraz Joannę Niedzielską, dwie osoby niesłyszące, które w swoim życiu osiągnęły to, co wydaje się niemożliwe.
Oprawa muzyczna filmu  -  przy współpracy Phil Jensky.

Obejrzyjcie film od początku do końca.

Ubytki słuchu u młodzieży

Najczęściej występujące ubytki słuchu u młodzieży, oprócz ubytków wynikających z cech genetycznych, występujących na skutek przebytych infekcji (np. świnki) i ich leczenia, pojawiają się na skutek urazów mechanicznych lub cyklicznego obniżania zakresu dużych częstotliwości poprzez przebywanie w środowisku o zbyt dużym natężeniu dźwięku (koncerty, dyskoteki).
Ucho ludzkie jest wrażliwe na częstotliwości w zakresie 16 Hz - 20.000 Hz., a największą czułość wykazuje w częstotliwościach 2.000 - 3.000 Hz. Górna granica słyszalności przebiega na poziomie 110 - 120 decybeli, przekroczenie tej granicy to osiągnięcie tzw. progu bólu czyli spowodowanie uszkodzenia słuchu. Przekroczenie jej o 30 dB bezpowrotnie go uszkadza.
Słuchanie głośnej muzyki poprzez słuchawki powoduje znaczne wzmocnienie dźwięku. Dociera on bezpośrednio do błony bębenkowej, w niektórych pasmach częstotliwości dźwięki przekraczają bezpieczną granicę powodując sukcesywny ubytek słuchu. Zjawiska uszkodzeń słuchu występują głównie u młodzieży korzystającej z odtwarzaczy typu walkman i mp3, u niektórych grup zawodowych przebywających stale w środowisku głośnej muzyki (muzycy orkiestr symfonicznych, zespołów muzyki popularnej).
W tekstach umieszczonych w zakładkach znajdziesz dane dotyczące sytuacji akustycznych, w których bardzo często znajdują się młodzi ludzie. Nie obawiaj się, nie chcemy zniechęcić do korzystania z radości dostarczanych przez współczesne technologie! Chcemy, byś korzystając z nich czynił to świadomie, a narażając uszy na hałas wytwarzany przez kino, dyskotekę czy motocykl pozwolił im później odpocząć.




Źródło. www.słyszymy.pl